Volkskrant: “Regels van Rutte is een geslaagde zoektocht” (☆☆☆☆)

De voorstelling ‘De regels van Rutte’ is een geslaagde zoektocht naar het geheim van de Teflon-premier ★★★★☆

De manier waarop Sigrid Kaag wordt gespeeld is wat karikaturaal, maar gelukkig erkennen de acteurs dat zelf ook.Hein Janssen5 september 2022, 14:32

De regels van Rutte door Theatergroep Toetssteen.  Beeld Boy Hazes
De regels van Rutte door Theatergroep Toetssteen.Beeld Boy Hazes

Hoe vaak kan een premier ‘sorry‘, ‘het spijt me’ of ‘mea culpa‘ zeggen? Heel vaak, zo blijkt uit het begin van de voorstelling De regels van Rutte. Erris van Ginkel schreef en regisseerde deze cabareteske komedie voor Theatergroep Toetssteen en hij maakt dankbaar gebruik van de vele tv-fragmenten waarop de premier zijn excuses moest aanbieden. Op drie schermen zien we een deemoedige maar altijd zelfverzekerde politicus, die het telkens weer lukt door de mazen van het net te kruipen.

Wie speelt Rutte? De vier acteurs van Toetssteen maken onderling uit wie er het meest op de premier lijkt en dat is Harm Witteveen. Maar gelukkig ook weer niet helemaal. De voorstelling is dan ook geen Koefnoen-achtige imitatiepoging, maar een zoektocht van theatermakers naar het geheim van de Teflon-premier.

In allerlei speelse scènes scheert Van Ginkel langs de vele affaires – van de tweestrijd met Rita Verdonk tot en met de toeslagenaffaire. Er is een bokswedstrijd met Verdonk en een quiz waarin we moeten raden welke bewindspersonen om wat voor reden onder Ruttes bewind zoal zijn gesneuveld. Er zijn rake grappen over Halbe Zijlstra en Ruttes vaasje, en een wat flauwe parodie op de gelekte notulen van Kasja Ollongren. Ook de manier waarop Sigrid Kaag wordt gespeeld is wat karikaturaal, maar gelukkig erkennen de spelers dat zelf ook en onderbreken ze hun voorstelling.about:blankhttps://acdn.adnxs.com/dmp/async_usersync.html

De vier spelers van Toetssteen formuleren spelenderwijs een aantal regels van Rutte die hem de eer hebben verschaft de langstzittende premier van Nederland te worden. Tegen het eind is er een mooie monoloog waarin we iets van Ruttes menselijke kant zien. In de telefoongesprekken met zijn moeder vanuit het verpleeghuis, komen we iets meer te weten over ’s mans persoonlijke emoties. Maar gelukkig niet te veel.

Volkskrant.nl